Hoihoi,
De reis zit erop, het was geweldig! Na een vermoeiende reis eindelijk terug Weimar bereikt. Een kort reisverhaal: de eerste dagen waren zeer druk, lange dagen buiten. Wandelingen dwars door rome, architectuur in overvloed, gevels en facades van Bernini, Bormonini, .... die je overwelmen, of juist een zichtje in een steegje met prachtige kleuren, hartverwarmend! De ogen hebben rijkelijk de kost gekregen (ik maak een dezer dagen een selectie van mijn foto’s zodat jullie ook beetje kunnen meegenieten van deze prachtige reis). Na de lange wandelingen door de stad, naar de site waarop we een ontwerp moeten maken. Het ontwerp is eigenlijk zeer vaag, en daardoor zeer persoonlijk, ook doordat we slecht met 3 studenten zijn in de ontwerpgroep krigen we een heel persoonlijke begeleiding, en veel input en steun van de docenten (assisenten). Op de site deden we analyse van fluxes, stromen van verkeer, personen,... gevels in de omgeving,... kortom analyse, veel tijd investeren, en dan de interressante facetten voor het ontwerp. We ontwikkelen zelf een idee over het programma/doel van het gebouw of eerder de facade die we willen ontwikkelen. Maar gezien ik overwelmd werd met ideen en invloeden in de oude stad werd het behoorlijk moeilijk om te ‘shiften’ in de ideen en concepten voor wat er zich eigenlijk echt op de site zal afspelen mijn huidig concept houdt in dat ik een soort van paviljoen ga ontwerpen (maar uitleg volgt later als de ideen concreter zijn). Zo om even te schetsen hoe de trip verliep, we waren onderweg met de ogen of met de hersens, maar voor rust was er weinig tijd. Korte nachten, lange dagen, hersens die op volle toeren draaien, de veelheid aan ‘geschiedenis’ het analyseren van alles wat je ziet, het is nu al een misvorming van de architectuurstudent... constant bezig met hoe het ene gebouw zich tot het andere verhoudt, oneindig (en vermoeiend)!
Ziezo, ik ga mn oogjes eens terug laten rusten.
Tot gauw!
xxxxxxxxxxxxx
